Διαδοχή Καραμανλή. Τέλος εποχής

Νοεμβρίου 30, 2009 στις 2:35 μμ · Κατηγορία Πολιτική

Η εκλογή Σαμαρά εξέπληξε πολλούς και μαζί τους κι εμένα. Όμως όσο το σκέφτομαι τόσο πιο λογικό μου φαίνεται αυτό που συνέβη.

Ο Σαμαράς ήταν η μόνη λογική επιλογή για τη Ν.Δ. καθώς ήταν η μόνη επιλογή που συνιστά αλλαγή σελίδας για την παράταξη. Αν είχαν εκλέξει την Ντόρα, η Ν.Δ. θα πέρναγε στα χέρια ενός ακόμη απόγονου. Ως ένα βαθμό λοιπόν, νομίζω ότι η Ντόρα πλήρωσε χθες την κακή απόδοση Καραμανλή επειδή ακριβώς είναι Μητσοτάκη.

Την Ντόρα την είχα γνωρίσει σε κάποιες συναντήσεις στο Δήμο Αθηναίων όταν φτιάχναμε τα Κέντρα Εξυπηρέτησης Πολιτών του Δήμου και πραγματικά είχα εντυπωσιαστεί την πρώτη φορά από τον τρόπο με τον οποίο εντόπιζε τα κρίσιμα θέματα και έκανε πολύ εύστοχες ερωτήσεις προκειμένου να επικεντρώσει τη συζήτηση σ’ αυτά, ακόμα και σε αντικείμενα που είναι εντελώς ξένα για έναν πολιτικό. Ήταν εμφανές ότι είχε την ικανότητα να σκέφτεται γρήγορα και να επικεντρώνεται στα πραγματικά προβλήματα.

Από την άλλη, τον Σαμαρά δεν τον έχω συναντήσει ποτέ, αλλά από την εποχή που δούλευα στο χώρο της πολιτικής έρευνας είχα συμπεράνει (και φαίνεται να αποδεικνύεται) ότι είναι πολύ πιο ισχυρός απ’ όσο εκτιμούν οι αντίπαλοί του. Αυτό που με τρομάζει στον Σαμαρά είναι ότι εμφανώς έχει προτάξει αδίστακτα την άποψή του απέναντι σε όποιο συμφέρον συμπεριλαμβανομένου ακόμη και του εθνικού. Ακόμη πληρώνουμε τα λάθη που έγιναν τότε που είχε την ευθύνη της εξωτερικής πολιτικής και πιθανά δεν θα μπορέσουμε να τα επανορθώσουμε ποτέ.

Anyway…. Αυτό εδώ δεν ξεκίνησα να το γράψω για την Ντόρα και το Σαμαρά αλλά για τον Καραμανλή. Έναν Καραμανλή που πήρε τη Ν.Δ. μετά την παρένθεση Έβερτ και παρά τις προσδοκίες με τις οποίες τιμήθηκε (και τις οποίες αναλώθηκε στο να συντηρεί καθ’ όλη τη διάρκεια της θητείας του), κατάφερε να την αποσαθρώσει σε τέτοιο βαθμό που το κόμμα παρέδωσε την ηγεσία του στον πρώην αρχηγό της Πολ.Αν. και ανέδειξε σε μέγιστο παράγοντα τον πρώην αρχηγό του Κ.Ε.Π.

Κι όλα αυτά πάνω στην πλάτη των Ελλήνων που παρά τα προβλήματά τους και τις απογοητεύσεις τους, ακόμη και παρά τις κακές τους συνήθειες, την άγνοια τους, τις δεσμεύσεις ή τις αγκυλώσεις τους σε διάφορα θέματα, δεν σταμάτησαν ποτέ ούτε να ελπίζουν ούτε να προσπαθούν.

Σχόλια

Nikkor 85mm f/1.8 D AF μέρος Β’

Μαρτίου 17, 2008 στις 3:52 μμ · Κατηγορία φωτογραφία

Τον πήρα λοιπόν το φακό (που λέγαμε εδώ) στα χέρια μου και προχθές τον χρησιμοποίησα για πρώτη φορά σε ένα live.

Δεν χρειάζεται φαντάζομαι να επιβεβαιώσω ότι το ανοικτό διάφραγμα στο 1.8 βοηθάει πολύ στα σκοτάδια. Αν έχεις μάλιστα και την υπομονή να συντονιστείς με τους προβολείς και τα φωτορυθμικά μπορεί να φτάσεις να τραβάς και με 1/125 (πράγμα αδιανόητο με f/3.5 και άνω στα 1600 ASA).

So what is the catch?

Μιλάμε πάντα για τις συνθήκες ενός gig (ενός live δηλαδή, σε ένα συνήθως μικρό και crowded club). Ποιές είναι αυτές; Χαμηλός και ασταθής φωτισμός, κινούμενοι στόχοι.

So where is the catch?

Με f/1.8 το catch είναι το βάθος πεδίου….

Μιλάμε για βάθος πεδίου μερικών εκατοστών. Δεν είναι καθόλου κακό το μικρό βάθος πεδίου σε πολλές περιπτώσεις. Όταν όμως είσαι αναγκασμένος να τραβάς με f/1.8 ώστε να προλάβει να γράψει κάτι η μηχανή σου σε χρόνο που δεν θα βγουν όλα κουνημένα, τότε έχεις το πρόβλημα ότι πρέπει να εστιάσεις τέλεια και να κάνεις το σταυρό σου να μην προλάβει να φύγει ο στόχος σου πριν πατήσεις το release. Έλα όμως που ο μέσος μπλουζίστας κινείται διαρκώς μπρος πίσω όταν σολάρει…

Έτσι τραβάς 100άδες φωτογραφίες για να κρατήσεις στο τέλος 2-3 κι αυτές πάλι κάποιο άλλο “πρόβλημα” θα έχουν (π.χ. στο κάδρο, στο φωτισμό κλπ).

Το AF δουλεύει μια χαρά στο φακό. Είναι γρήγορο και βοηθάει. Ακόμα και continuous αν βάλεις παίζει μια χαρά.

Ο φακός είναι επίσης αρκετά σκληρός και καθαρός και γράφει με ωραίο contrast.

Bottom line: Δεν είμαι δυσαρεστημένος από την αγορά. Ίσως να ήταν λίγο καλύτερα αν έπαιρνα τον Nikkor 50mm f/1.4D AF. Και λίγο φθηνότερος, και λίγο ταχύτερος και λίγο καθαρότερος και με λίγο μεγαλύτερο βάθος και αρκετά μεγαλύτερο εύρος (που θα βοηθούσε περισσότερο στις μικρές αποστάσεις μέσα στο club). Όμως οι διαφορές ανάμεσα στους δυο αυτούς φακούς, αν και υπάρχουν υπέρ του δεύτερου, είναι μικρές σε “μέγεθος”. Αν ψώνιζα σήμερα θα έπαιρνα τον 50mm f/1.4D-AF. Αλλά και ο 85mm μου είναι μια χαρά για την δουλειά. Απλά όσο έχω την DX format μηχανή μου ο 85mm θα παίζει περίπου σαν ένας 120mm σε 35mm format. Σκεφτόμενος τους 35mm sensors που θα έρθουν εξάλλου δεν πήγα στον 50ρη αρχικά θεωρώντας ότι θα είναι ένας καλός, ελαφρύς, μεσαίος τηλεφακός για να έχεις μαζί σου σε ένα οποιοδήποτε event όπου θέλεις να τραβήξεις μερικά πορτραίτα (ένα θέατρο π.χ.).

Μια D300 μου λείπει τώρα. Η D3 αν και τέλεια, είναι έξω από το φωτογραφικό μου πεδίο και θα παραμείνει εκεί.

Προς το παρόν όμως είπαμε: Θα κάνω λίγο κράτει…

Μια ενδεικτική φωτογραφία σε σχέση με αυτά που λέγαμε περί βάθους πεδίου και κινούμενου θέματος είναι η ακόλουθη:

1/80 sec at f/1.8 ISO 1600

Στην επόμενη φαίνεται καθαρά το πόσο μικρό είναι το βάθος πεδίου στο f/1.8. Αν προσέξεις το μισό μικρόφωνο είναι out of focus:

1/80 sec at f/1.8 -2/3 EV ISO 1600

Πάντως είναι σκληρός και καθαρός φακός:

1/80 sec at f/1.8 ISO 1600

Σχόλια

Nikkor 85mm f/1.8 D AF

Φεβρουαρίου 18, 2008 στις 6:21 μμ · Κατηγορία φωτογραφία

Τελικά το πήρα απόφαση και αγόρασα σήμερα τον Nikkor 85mm f/1.8 D AF. Χρειαζόμουνα ένα γρήγορο φακό για να τα καταφέρνω όταν τραβάω χωρις flash σε δύσκολες συνθήκες. Δεν το κάνω συχνά αλλά μου αρέσει να τραβάω φωτογραφίες σε συναυλίες ή μικρά blues gigs σε μπαράκια κλπ.

Διάλεξα αυτό το φακό γιατί ο συνδυασμός τιμής ταχύτητας μου φάνηκε απίστευτος. Τον αγόρασα καινούργιο από Γερμανία (μέσω ebay) για €320. Στην Ελλάδα τον είχα δει σε ένα κατάστημα πάνω από €700 (αν θυμάμαι καλά).

Δεν έχει zoom βέβαια, ούτε VR όπως ο 70-300 μου, αλλά σκέφτηκα ότι δεν μπορείς να τα έχεις όλα. Με προβλημάτισε επίσης το bokeh του φακού αλλά τελικά κανείς δεν είπε ότι δεν είναι καλό.

Η μηχανή μου είναι μια Nikon D70s η οποία σε 1600 ISO τραβάει με πολύ θόρυβο. Οι φακοί που είχα ως τώρα ήταν ο 18-70mm f3.5-4.5G ED-IF AF-S DX Zoom Nikkor που είχε το kit όταν την αγόρασα και ο 70-300mm f/4.5-5.6G AF-S VR Zoom-Nikkor που αγόρασα αργότερα. Από το f/1.8 στο f/3,5 είναι δύο γεμάτα stops. άρα πιστεύω ότι θα καταφέρω να μειώσω λίγο το ISO και ταυτόχρονα να αυξήσω την ταχύτητα και να βελτιώσω το αποτέλεσμα στις “σκοτεινές” μου λήψεις.

Θα έλεγε κανείς βέβαια ότι μάλλον είναι καλύτερη ιδέα να αλλάξω μηχανή αντί να αγοράζω φακούς αλλά δεν παίζει το σενάριο τώρα. Μια D3 κοστίζει γύρω στα €5.000 και η αλλαγή σε Cannon δεν με τραβάει και πολύ σαν ιδέα μια και έχω επενδύσει ήδη σε Nikon (αν και ξέρω ότι η Cannon έχει πολύ δελεαστικές προτάσεις).

Έτσι αποφάσισα προς το παρόν να κρατήσω το σώμα D70s που έχω και να υποκύψω στον πειρασμό του f/1.8 με €320.

Αν έκανα καλά; Θα δείξει…

Σχόλιο (1)